Wimax Website van Nederland

Bluetooth is een open standaard voor draadloze verbindingen tussen apparaten op korte afstand. Dankzij Bluetooth kunnen bijvoorbeeld adresgegevens tussen mobiele telefoons worden uitgewisseld, kan snel vanaf een handheld computer worden geprint, of kan een mobiele telefoon worden uitgerust met een draadloze headset. De techniek is ontwikkeld door het Zweedse Ericsson.

Geschiedenis
De geschiedenis van Bluetooth begint in 1994, toen Ericsson zocht naar een goedkope manier om via een radioverbinding communicatie tot stand te brengen tussen mobiele telefoons en andere apparaten. Men had zich ten doel gesteld om allerlei kabels tussen mobiele telefoons en pc-cards, koptelefoons, desktopapparaten etcetera overbodig te maken.
Naarmate het onderzoek vorderde, werd het de onderzoekers duidelijk dat de toepassingsmogelijkheden voor een dergelijke korte-afstandsradioverbinding legio waren.
De techniek zelf is ontwikkeld door de Nederlander Jaap Haartsen die bij Ericsson in dienst was. De naam Bluetooth verwijst naar de Vikingenkoning Harald Blauwtand (Harald Blåtand) die het christendom in Scandinavië introduceerde. Het was oorspronkelijk de werknaam van het project, maar bij gebrek aan een betere naam is het ook de definitieve naam geworden.

Voor de ontwikkeling en het ‘in de markt zetten’ van de Bluetooth-techniek is in 1998 besloten tot het oprichten van de ‘Bluetooth Special Interest Group’ (SIG), waarbij zich al gauw vrijwel alle grote elektronicabedrijven, software-ontwikkelaars en telecombedrijven aansloten (onder meer Palm, Ericsson, IBM, Intel, Lucent Technologies, Microsoft, Motorola, Nokia en Toshiba). Bluetooth moest vrij van royalty’s worden en geheel ‘open’.

De techniek
Bluetooth is een goedkope radioverbinding (in de 2,45 GHz band) voor spraak en data op de korte afstand. Het werkt ‘point to multipoint’, hetgeen inhoudt dat een enkele bron meer ‘ontvangers’ kan bedienen. Wanneer twee Bluetooth-apparaten een verbinding hebben opgebouwd, dan ontstaat een zogenoemd piconet. Er kunnen op dezelfde plek meerdere van dergelijke piconets naast elkaar bestaan, in wat men een scatternet noemt. Binnen een piconet ondersteunt Bluetooth maximaal acht verschillende apparaten.

Normaal gesproken zal het binnen een straal van 1 tot 10 meter functioneren, maar wanneer het zendvermogen wordt opgevoerd, kan de 100 meter worden gehaald. Een zogenoemde ‘zichtverbinding’ is niet nodig; dankzij de GHz-radioverbinding dringt het Bluetooth-signaal ook door vaste materialen (zolang het geen metaal is).

De communicatie van digitale spraak behoort tot de standaardmogelijkheden van Bluetooth. Bluetooth ondersteunt binnen een piconet tot drie gelijktijdige ‘full duplex’-gesprekken.

Omdat Bluetooth een vervanger is voor de (korte) kabels, kan het worden gebruikt om allerlei apparaten met elkaar te laten communiceren. De ontwerpers hebben met opzet gebruik gemaakt van een goedkope radiotechniek, zodat Bluetooth zonder veel bezwaar in ieder apparaat kan worden ingebouwd. Omdat Bluetooth normaal gesproken ook weinig stroom verbruikt (30 µA (microampère) in ‘hold mode’ en 8-30 milliampère bij een actieve verbinding), kan het ook worden toegepast in mobiele apparaten die afhankelijk zijn van batterijen.

Voor Bluetooth is een frequentie uitgezocht die ook wereldwijd beschikbaar is. Dit had wat voeten in de aarde, want met name voor Spanje, Japan en Frankrijk was het aanvankelijk een probleem. In Frankrijk was dit frequentiespectrum al in gebruik voor militaire toepassingen, maar sinds 1 januari 2001 staat ook daar de 2,45 GHz-band voor Bluetooth ter beschikking. Deze frequentie is vrij, en wordt ook gebruikt voor babyfoons, afstandsbedieningen van garagedeuren, draadloze telefoons, magnetrons, en Wi-Fi-toepassingen. Om storingen te voorkomen gebruikt Bluetooth frequency hopping.

Beveiliging
Omdat de radiosignalen kunnen worden opgevangen door alle ontvangers die zich in de buurt van de Bluetooth-apparaten bevinden, ondersteunt Bluetooth in het basisprotocol authenticatie en encryptie. Authenticatie vindt plaats middels een geheime sleutel, die zich op beide apparaten moet bevinden. Het protocol staat het wel toe dat het ene apparaat het andere authenticeert. Na authenticatie is het mogelijk om de verbinding te versleutelen (encryptie).

Als het Bluetoothapparaat niet voldoende beveiligd wordt, kan door middel van bluejacking informatie verzonden worden naar of verkregen worden van het apparaat.

Bluetooth versus IrDA
Bluetooth is net als de infrarode verbinding (IrDA), een communicatiemiddel voor de korte afstand. Beide verbindingsmogelijkheden concurreren dus met elkaar. Met name bij het uitwisselen van data, zoals het ’synchroniseren’ van een handheld computer met een pc, mikken de beide technieken ook op dezelfde functionaliteit. Zij maken hiervoor zelfs gebruik van hetzelfde ‘upper layer’ protocol (OBEX) en beide streven ernaar om gebruik te kunnen maken van dezelfde applicatie.

Toch hebben Bluetooth en IrDA specifieke eigenschappen, waardoor zij in verschillende situaties de voorkeur verdienen. In een ruimte met veel apparaten op de Bluetooth-frequentie (veel mobiele telefoons, bijvoorbeeld), is het eenvoudiger om gegevens uit te wisselen via IrDA; het is dan mogelijk om beide apparaten op elkaar te ‘richten’, zonder dat andere tussenbeide kunnen komen. Met Bluetooth is het wat lastig ‘mikken’ en daardoor duurt het even voordat Bluetooth alle soortgenoten in de buurt heeft ontdekt. Vervolgens kan er nog tijd overheen gaan, voordat uit de naburige apparaten het juiste is geïdentificeerd, waarvoor extra informatie nodig kan zijn. Ook het beveiligingsmechanisme in Bluetooth vraagt tijd.

In andere gevallen verdient Bluetooth weer de voorkeur. Zo kan met mobiele apparatuur worden gecommuniceerd, zonder dat deze tevoorschijn hoeft te worden gehaald; de mobiele telefoon kan in de tas blijven tijdens het synchroniseren. Bovendien mag, in tegenstelling tot bij IrDA, een apparaat worden bewogen tijdens de communicatie, waardoor het apparaat ook klaar is om te ontvangen wanneer het ‘op het lichaam’ wordt gedragen. Hierdoor kan de gebruiker van een Bluetooth mobiele telefoon zijn telefoon gewoon in zijn zak laten zitten wanneer hij via een laptop een ‘dial up’-verbinding met het internet maakt. De telefoon hoeft niet, zoals bij infrarood, naast de laptop te liggen. Dankzij het ‘multi-point’-karakter van Bluetooth is het ook mogelijk om meerdere van Bluetooth voorziene apparaten, via een enkel LAN Access Point in een ruimte, toegang te geven tot een (bekabeld) netwerk. Hier kan echter wel de beperkte snelheid van Bluetooth een rol spelen. Bluetooth kan maar communiceren met 1 Mbps (bij IrDA is dat tot 4 Mbps, respectievelijk 16 Mbps voor modernere varianten).

Verder is Bluetooth niet merkgebonden wat als voordeel heeft dat men bijvoorbeeld in een wagen met een Bluetooth car-kit kan inloggen met elke GSM uitgerust met dit systeem. (Bemerking: hoewel een Ericsson GSM kan inloggen op een Nokia car-kit en omgekeerd is de geluidskwaliteit in beide gevallen minderwaardig doordat bij Nokia bepaalde correcties in de car-kit gedaan worden en bij Ericsson in de GSM, er treedt echo op.)

Bluetooth zal niet concurreren met het draadloze LAN 802.11 (Wi-Fi). Bluetooth biedt een lager bereik en een lagere bandbreedte, maar is veel goedkoper en energiezuiniger en daardoor beter op grote schaal toe te passen in (mobiele) apparatuur.

Bron:
Wikipedia

Popularity: 2% [?]